Nieuws

België
Woensdag, 14 januari '26 via VRT NWS

Zelfmoord (poging)
356
Webmaster

De zelfmoord van treinbestuurder Laurens Strubbe (29) vloeide voort uit een dodelijke aanrijding die hij niet kon verwerken. Dat is de mening van zijn familie, die de NMBS met de vinger wijst omdat die te weinig psychologische hulp zou voorzien. "Hij bleef het gezicht van het slachtoffer voor zich zien", zegt neef Reinhardt Strubbe. Spoorvakbond OVS bevestigt dat de laatste maanden 3 NMBS-werknemers uit het leven zijn gestapt en roept op tot een betere begeleiding. De NMBS zegt daarin te investeren.

De 29-jarige Laurens Strubbe uit Brugge had een grote passie voor treinen. Thuis had hij een verzameling modeltreintjes en hij had zijn droomjob als treinbestuurder beet. Al bleek er ook een keerzijde te zijn aan die job, want als treinbestuurder was hij 2 keer getuige van een dodelijke aanrijding.

Bijna waren het er zelfs 3, maar gelukkig kon hij zijn trein nog net op tijd stoppen en het meisje op de sporen in veiligheid brengen. "Dat eerste ongeluk vond enkele jaren geleden plaats en dat heeft hij kunnen verwerken. Maar die 2e aanrijding van vorig jaar bleef in zijn hoofd zitten", zegt zijn neef Reinhardt Strubbe aan VRT NWS.

Reinhardt en Laurens waren niet enkel familie, maar ook goede vrienden. "Begin december gingen we nog samen op weekend. Hij is toen in tranen uitgebarsten, omdat hij het gezicht van het slachtoffer voor zich bleef zien." Reinhardt zag hoe zijn neef er mentaal helemaal onderdoor zat. Op 13 december vorig jaar stapte Laurens uit het leven.

Te weinig aandacht voor welzijn en begeleiding
Een maand na het overlijden van Laurens zegt zijn familie dat er binnen de NMBS te weinig aandacht is voor welzijn en begeleiding. "Na zijn begrafenis hoorden we van zijn collega's dat er amper psychologische bijstand is na zo'n aanrijding", aldus Reinhardt.

"Na het ongeluk heeft hij een gesprek gehad met zijn leidinggevende. Tegen je baas durf je vaak ook niet alles te zeggen. Het zou toch beter zijn dat hij verplicht psychologische begeleiding krijgt?"

"Daarnaast speelt ook eenzaamheid een rol. Je zit de hele tijd alleen in de cabine en je doet vaak nachtshiften. Het is ook na een nachtshift dat Laurens besliste om uit het leven te stappen."

De familie vindt ook dat NMBS beter had kunnen reageren op het overlijden van Laurens. "In 1 zin hebben ze hun medeleven betuigd en nadien vroegen ze gewoon om al zijn werkmateriaal terug te bezorgen."

Volgens Reinhardt draagt de NMBS dan ook een grote verantwoordelijkheid. Door het nieuws naar buiten te brengen, hopen ze het maatschappelijke debat te openen over psychologische begeleiding na zware incidenten zoals een aanrijding.

3 zelfdodingen in 6 maanden bij treinpersoneel
Het verhaal van Laurens is geen alleenstaand geval. In de voorbije 6 maanden hebben 3 treinbegeleiders en -bestuurders van de depots Brugge en Oostende zelfmoord gepleegd. Dat bevestigt spoorvakbond OVS aan VRT NWS. De vakbond herkent ook de problemen die de familie van Laurens aankaart.

Binnen de NMBS zijn de afgelopen jaren dan ook welzijnsenquêtes georganiseerd. "De resultaten zijn zeer negatief op alle domeinen", zegt Joachim Permentier van spoorvakbond OVS in De Ochtend op Radio 1. Al zijn die resultaten niet verrassend. "Bij het rijdend personeel gaat het om soloberoepen en nachtshiften. Het is bewezen dat dat slecht is voor je mentaal welzijn."

Ook de besparingen binnen de spoorwegmaatschappij dragen bij aan die resultaten. "Het bedrijf moet al 20 jaar besparen en zit voortdurend in een reorganisatie. Er is te weinig geld om voldoende personeel aan te werven en om te investeren in het welzijn van het personeel."

Ondanks die argumenten vindt Permentier dat NMBS beter kan én moet doen. "NMBS verwijst personeel door naar haar eigen psychologen of een externe dienst met psychologen. Maar het is altijd een drempel om hulp te zoeken. Die eerste drempel wordt wel vaak genomen en er zijn intakegesprekken. Maar nadien merken we op dat de opvolging vaak te wensen overlaat. Mensen blijven dan met problemen rondlopen."

Volgens Permentier is er in sommige afdelingen bij NMBS ook een gebrek aan peoplemanagement. "Je vertrekt vanuit een slechte situatie binnen een bedrijf dat tamelijk rauw is tegenover zijn werknemers. Als er dan iets gebeurt, zeggen ze dat ze psychologen hebben. Dat is een beetje flauw. Je moet zien dat het welzijn binnen je bedrijf op een goed niveau zit en dat je bijkomende hulp krijgt als er iets gebeurt."

Wat moet er dan veranderen? "Er zijn financiële middelen en meer stabiliteit nodig. En dat proces dat ze voeren om iemand te begeleiden na een incident moet geëvalueerd worden. Dat vragen wij al jaren. Mensen die opvang moeten bieden, moeten beter opgeleid worden. Er is een probleem, maar er zijn ook oplossingen."

NMBS in schriftelijke reactie over psychologische bijstand:
NMBS wil graag toelichten hoe zij in het algemeen omgaat met mentale ondersteuning, wanneer collega’s met zware omstandigheden of situaties worden geconfronteerd. Het personeel van NMBS, zoals treinbestuurders en treinbegeleiders, kan tijdens zijn loopbaan geconfronteerd worden met bijzonder zware en ingrijpende situaties (zoals aanrijdingen, spoorlopers of agressie).

Dergelijke confrontaties laten diepe sporen na bij de medewerkers op het terrein. Dat kan leiden tot acute stressreacties en angstgevoelens. Ook de voortdurende waakzaamheid voor mogelijke spoorlopers weegt zwaar door en wordt door veel treinbestuurders omschreven als een van de meest belastende aspecten van hun job. In de basisopleiding wordt hieraan aandacht besteed door aan te geven hoe men met dergelijke situaties kan omgaan en bij welke hulpkanalen men terechtkan.

Wanneer zich een ernstig incident voordoet, wordt onmiddellijk opvang voorzien. NMBS beschikt over een netwerk van ongeveer 400 collega’s die specifiek zijn opgeleid om eerste psychosociale opvang te bieden: een luisterend oor, praktische ondersteuning en opvolging in de eerste fase. Daarnaast, en bijkomend, kunnen medewerkers op elk moment rekenen op professionele externe hulp.

Die psychologische ondersteuning is structureel ingebed in het welzijnsbeleid en wordt actief onder de aandacht gebracht. NMBS wil ook een duidelijke oproep doen aan het brede publiek. Gevaarlijk gedrag op en langs de sporen is niet alleen verboden en levensgevaarlijk, maar heeft ook een zware menselijke impact op de medewerkers die dagelijks instaan voor een veilig spoorverkeer.

Daarnaast wil NMBS onderstrepen dat zij de voorbije jaren maximaal treinbestuurders en treinbegeleiders heeft aangeworven om de prestaties evenwichtig te organiseren in het kader van de continuïteit van de dienstverlening. Tot slot wil NMBS benadrukken dat zij blijvend investeert in welzijn, ondersteuning en veiligheid, om permanent de werking te evalueren en te verbeteren.

"Werknemers hebben nog al hun verlof van vorig jaar staan"
Na zo'n traumatische ervaring heb je misschien ook nood aan een pauze. Al kreeg Laurens nauwelijks verlof, volgens Reinhardt. "We gingen vaak samen op vakantie, maar het laatste jaar kon hij amper meegaan. Zijn verlof werd steeds weer afgekeurd door NMBS, we hebben hem zeer weinig gezien."

Af en toe verlof kunnen nemen, draagt bij aan een goed welzijn bij je personeel. De vakbond bevestigt het verhaal van de familie Strubbe dat verlof krijgen een moeilijk geval is. "Er zijn mensen die nu nog al hun verlof van vorig jaar hebben staan, omdat ze er geen gebruik van hebben kunnen maken", aldus Permentier.

"Het personeel kan 7 dagen aan een stuk werken in shiften van 9 uur. Dan heb je te weinig recuperatie in een week. De realiteit is dat NMBS die zaken tot op de grens gebruikt van wat wettelijk mogelijk is en daar zelfs een stapje over durft zetten."

NMBS in schriftelijke reactie over verlofaanvragen:
In het algemeen geldt dat langere verlofperiodes, zoals vakanties van twee weken, in principe voor iedereen kunnen doorgaan, al kan de exacte periode soms in overleg worden aangepast om de dienstorganisatie te garanderen.

Kortetermijnverlof kan in bepaalde situaties moeilijker liggen, afhankelijk van de operationele context, maar NMBS streeft ernaar om voor iedereen een zo evenwichtig mogelijke oplossing te vinden.

Bij verlofaanvragen wordt geen onderscheid gemaakt op basis van gezinssituatie. Het uitgangspunt blijft dat rust en herstel essentieel zijn voor iedereen. NMBS blijft erop toezien dat verlof zo objectief en evenwichtig mogelijk georganiseerd wordt in het kader van de continuïteit van de dienstverlening.